Lieve lezer,
De afgelopen tijd heb ik weinig nieuwsbrieven verstuurd of blog geschreven. Niet omdat er niets speelde, integendeel, maar omdat ik die behoefte simpelweg niet voelde.
In december 2025 moest ik afscheid nemen van mijn kat Ward, die bijna mijn hele volwassen leven bij me is geweest. Een lieve, zachtaardige kater. Iets meer dan twee maanden later, in februari 2026, overleed ook Timmy, de kat van een goede vriend. Hij begroette me altijd enthousiast bij de deur wanneer ik langskwam.
In korte tijd verloor ik dus twee dierbare vrienden die op hun eigen manier een vertrouwde plek in mijn leven hadden.
Voor mijn goede vriend valt het gemis van Timmy nog zwaarder. Zij hoorden bij elkaar, vanaf het eerste moment, alsof het nooit anders is geweest.
Ze waren twee pootjes op een buik.
Ik deel dit niet als bruggetje naar mijn lezing of werk, maar omdat het leven soms ook gewoon hard en verdrietig is. Soms is er dan even minder energie om zichtbaar te zijn, te schrijven of contact te zoeken. En juist daarom voelt het goed om hier eerlijk over te zijn.
Mijn lezing onder de aandacht brengen, voelt dan ook als een ‘moetje’. Toch wil ik jullie de kans geven om erbij te zijn.
Bij deze, voel je welkom.
Uitnodiging Lezing en Nieuwsbrief
Lezing met Sarah Morton – Opgroeien met autisme en depressie
Donderdag 7 mei 2026 | 19:30 – 21:30 uur
Locatie: de Bibliotheek Bunschoten
Kosten: gratis
Adres
Oude Schans 27
3752 AG Bunschoten-Spakenburg
Ontdek het persoonlijke verhaal van Sarah Morton over opgroeien met autisme, depressie en het hervinden van jezelf. In deze openhartige lezing vertelt zij hoe een moeilijke schooltijd, onbegrip en sociale druk diepe sporen nalieten — maar ook hoe zij stap voor stap haar eigen weg vond. Een hoopgevende avond over veerkracht, menselijkheid en het belang van kijken naar mogelijkheden.
Onbegrip
Sarah groeide op in een liefdevol gezin en zag zichzelf als een gewoon kind. Op school veranderde dat beeld. Haar gedrag werd als afwijkend gezien en na haar diagnose autisme op zesjarige leeftijd voelde het alsof deuren zich sloten. Toch kende haar jeugd ook lichte periodes. In groep 4 en 5 had zij een warme, duidelijke juf die haar echt zag en begreep. In die jaren ontstonden vriendschappen die haar houvast en vertrouwen gaven.
Maskeren en depressie
Vanaf groep 6 veranderde de sfeer. De begeleiding richtte zich steeds vaker op wat er niet goed ging. Sarah probeerde zich aan te passen, haar autisme te maskeren en vooral niet op te vallen. De sociale druk, gevoelens van minderwaardigheid en het idee dat er iets mis met haar was, leidden uiteindelijk tot een overstap naar het speciaal onderwijs en zware depressies.
Ruimte voor jezelf
Tijdens deze lezing vertelt Sarah openhartig over deze donkere periodes en over de weg terug. Niet door zich nóg beter aan te passen, maar juist door ruimte te maken voor wie zij werkelijk is. Haar verhaal biedt herkenning voor ouders en waardevolle inzichten voor leerkrachten en hulpverleners.
Na afloop is er gelegenheid om vragen te stellen en ervaringen te delen. Ook is Sarahs boek Afwijkend en toch zo gewoon verkrijgbaar en kan zij dit desgewenst signeren.
Aanmelden
Aanmelden kan via de bibliotheek.
https://bibliotheekeemland.crmplatform.nl/evenement?uitvoering=5ABCC90B70CDE214_
Over Sarah Morton
Sarah Morton (1987) is auteur van Afwijkend en toch zo gewoon, Collision. De catastrofe, Collision. Engagement en Wat je niet verteld is.
29 april 2026 op 18:41
Hallo Sarah,
Sterkte met het verwerken van het verlies van Ward en Timmy. Het is inderdaad heel sterk dat je daar zo eerlijk over bent dat je daardoor even minder energie hebt voor contact in wat voor vorm dan ook. Fijn voor de mensen in Spakenburg dat je toch je lezing daar gaat geven. Laat het niet merken dat het een ‘moetje’ is, want je persoonlijke verhaal is natuurlijk waardevoller als je echt een inkijkje in jouw leven met autisme laat nemen. Het verlies van Ward en Timmy kan er misschien een extra dimensie aan geven, wat voor impact dat heeft.
Nu, zo’n twee jaar na het overlijden van mijn vader, vind ik het nog steeds lastig om daar met zo weinig mogelijk emotie, echt over te praten. Maar ik heb er ook iets heel moois bij gekregen daardoor. Als je dat wilt weten, stuur me maar persoonlijk een mail, dan vertel ik dat wel. Is niet iets voor hier op de site.
Hartelijke groet van mij, Hans