Afwijkend en toch zo gewoon

Ik heb geen problemen met veranderingen, maar met mensen die mij proberen te veranderen.”
Afwijkend en toch zo gewoon staat nu ook op Omero, de zoekmachine voor boeken.

www.omero.nl/auteurs/m/o/sarah-morton/

Samenvatting:

Sarah was er in haar prille jeugd van overtuigd dat ze een normaal, alleen wat eigenzinnig kind was. Haar omgeving zag echter dat haar gedrag afweek van dat van de meeste andere kinderen.
Toen de diagnose autisme was gesteld, had dat zekerheid moeten bieden en een basis om adequaat met haar om te gaan. In plaats daarvan begon de angst, de afwijzing en langzame touw- trekkerij. Geen basisschool durfde haar nog toe te laten nu ze dit etiket had.

Op haar twaalfde belandde ze op een school voor Zeer Moeilijk Opvoedbare Kinderen. Met het verstrijken van de jaren kwam ze er steeds meer achter hoe de buitenwereld tegen haar anders-zijn aankeek. Dat zelfs beroepskrachten haar dieper in de problemen konden brengen — in plaats van hulp bieden om een zinvol leven op te bouwen.
Toen de school ervan overtuigd was dat ze het niet ging redden buiten een beschermde omgeving en haar niet in staat achtte om zelf keuzes te maken, leken haar kansen op een toekomst zoals ze die zelf in gedachten had, helemaal verkeken.

Schrijver: Sarah Morton

Uitgeverij: Aristoscorpio

ISBN: 9789089730121

Boekbespreking Afwijkend en toch zo gewoon

Volgens de reguliere zorg is autisme een ‘ernstige psychiatrische stoornis’ die doordringt in alle gebieden van de ontwikkeling van het kind en die het hele leven bepaalt.
De begeleiding is vaak gericht op de gedragsproblemen en de symptomen van iemand met autisme. De omgeving krijgt voorlichting over wat autisme inhoudt. Deskundigen spreken met veel pessimisme over de toekomst van het kind.
De persoonlijkheid van iemand met autisme verdrinkt in alle uitspraken en dossiers.

Patiënt

Als iedereen: je ouders, leerkrachten en de deskundigen je zien en benaderen als een patiënt, ga je jezelf daarmee identificeren. Je kunt nauwelijks meer uit die rol stappen. Heb je ergens andere ideeën over, praten de volwassenen dat uit je hoofd; jij hebt immers geen inzicht in je beperkingen. Ze bepalen voor je wat gaat lukken en wat niet, nog voor je een kans hebt gehad. Je hebt geen recht van spreken meer.
Als kind of jongere moet je wel heel zelfverzekerd zijn, wil je het beter weten dan de rest van de wereld.
‘Autisme is niet te genezen’, lees je vaak, wat suggereert dat het een ziekte is. Ongewenst.
In mijn boek lees je hoe ik veranderde van een eigenaardig maar kerngezond kind, in een psychisch wrak. Het was niet het autisme zelf wat de kwaliteit van mijn leven bepaalde. Hoe de omgeving ermee om gaat is zeker net zo doorslaggevend voor de ontwikkeling en hoe iemand wordt, als de aanleg.

Diagnose

Met zes jaar, toen de diagnose viel, was ik heel wat gezonder en ook ‘gewoner’ dan waar ik tien jaar later toe gevormd of eigenlijk misvormd was.
Hoewel ik als jong kind veel op mezelf was, speelde ik ook met andere kinderen en kon daar helemaal in op gaan. Zo maakte ik met mijn nichtje vaak een reis naar andere planeten, op een tijdsmachine (Een levensgrote roze knuffel.)
Als iedereen suggereert dat je slecht contact kunt maken met mensen, dat het eenrichtingsverkeer is, ga je je daar ook naar gedragen. Als kind is je zelfbeeld nog gebaseerd op wat je omgeving over je zegt en hun houding. Ieder kind heeft liefde nodig, een luisterend oor en waardering om wie hij is.

Belevingswereld

Deskundigen adviseren vaak om niet mee te gaan in de fixaties en belevingswereld van het kind, omdat je anders ongewenst gedrag zou belonen, in stand zou houden.
Het kind komt er zo alleen voor te staan.
Terwijl het juist de band versterkt met het kind, door mee te gaan in zijn wereldje. Waarom mag het zijn interesses niet delen?
De zorg drijft zo een wig tussen iemand met een diagnose en de omgeving. De aanpak is gericht op het ontkrachten van de sterke kanten van het kind. De eigenheid wordt gladgestreken, naar de hand gezet, verbleekt.
Denken in problemen in plaats van mogelijkheden.

Mijn vader, met wie ik altijd een sterke band had, ging steeds meer twijfelen aan zichzelf. Hij accepteerde me vroeger zoals ik was, we konden uren diepzinnig praten, hij kon zich in mij verplaatsen.
Door wat zijn vriendin en de school zeiden, ging hij geloven dat dit juist niet goed was. Volgens hen moest hij mijn fascinaties afkappen, ontmoedigen  ‘Zeggen wanneer het wel en wanneer het niet kan’. Hij werd steeds afwijzender naar mij toe.
Dit boek kan aanleiding zijn voor discussie over wat normaal is en wat niet en vooral: Wie bepaalt dat?

Toekomstperspectieven

Hoe ik toch de motivatie vond een zinvol leven op te bouwen? Er kwam een begeleidster in mijn leven die uitging van mijn mogelijkheden, in plaats van beperkingen.

Zij ging met mij erop uit, leerde mij stap voor stap reizen met het openbaar vervoer. Ondanks mijn nog troosteloze, stormachtige leven op school, kwam ik weer tot leven. Ik kreeg weer een wat positiever zelfbeeld. En binnen vier maanden, kon ik de taxi achter me laten. Dat lijkt misschien niet snel, maar jarenlang gebeurde hier helemaal niets, dus ik was trots op mijn prestatie.
De eerste keer kon ik niet eens zelf bij oma en opa komen (een kilometer van huis).
Met de inbreng van Dory, de begeleidster, begon mijn vader ook weer in me te geloven.
De school had geen tijd en mogelijkheden om echt iets met me te ondernemen, te werken aan meer zelfstandigheid en schetste een heel pessimistisch toekomstbeeld, onder andere 24-uurszorg, terwijl mijn slechte functioneren voor een deel voortkwam uit een onleefbare situatie.

Er bleek juist heel veel mogelijk te zijn met mij. Niemand kan in de toekomst kijken.
Met mijn verhaal hoop ik op een positievere en open blik naar kinderen met een label. Voor mij is autisme niet alleen maar een handicap. Het is ook een andere manier van waarnemen.

Uit Afwijkend en toch zo gewoon:

…Het laatste jaar op deze school hebben veel leerlingen
een cursus zelfstandig reizen gevolgd. Niet van
de school zelf, al was het via de school geregeld. Ik
hoorde pas achteraf dat die cursus was gegeven,
waardoor ik niet eens heb kunnen smeken om mee te
mogen doen. Dankzij die cursus konden vrijwel alle
ratten, ook uit de lagere VSO-groepen het zinkende
schip verlaten, behalve ik. Het contrast tussen mij en
leeftijdgenoten werd daardoor nog zichtbaarder. Ik
liet mijn stagebegeleidster die ik vertrouwde naar de
reden vragen waarom ik niet mee mocht doen met de
cursus. Zelf durfde ik het niet te vragen. De reden
bleek dus te zijn, dat bij ons het PGB nog niet rond
was. De school heeft daarmee geselecteerd op de
financiële positie, niet op de urgentie van de behoeften
van leerlingen…

…Niets van wat er gebeurde nam mijn angst om
mijn toekomst zelfs maar iets weg. Mijn vader kwam
niet eens in protest tegen het handelingsplan. Na een
akelig, beladen gesprek waarin hij beweerde dat mijn
leraar misschien juist een belangrijke factor in mijn
toekomst zou zijn (!) en me duidelijk maakte dat hij
zeker in de goede bedoelingen van mijn leraar geloofde
en eigenlijk ook in zijn bekwaamheid, heeft hij het
formulier ondertekend, zonder iets daarvan in twijfel
te trekken…

…Dory deed echt haar best om er iets plezierigs van
te maken en elke vooruitgang prees zij mij uitbundig.
Altijd als we een rit gingen oefenen, gingen we halverwege
ook iets eten of drinken. Tijdens deze pauzes
en zelfs tijdens het reizen voerden we ook hele
gesprekken. Op die manier leerden we elkaar steeds
beter kennen. Dory kreeg steeds meer inzicht in mijn
gevoelsleven, mijn worstelingen en mijn verlangens.
Haar manier van trainen was heel concreet en
praktijkgericht. Op borden leren kijken, de reistijden
bestuderen, een chauffeur te woord staan, opletten
bij welke halte ik moest uitstappen.
Mijn vader begreep inmiddels ook dat ik iemand
nodig had die mijn mogelijkheden zag en niet alleen
mijn beperkingen…

Naar Afwijkend en toch zo gewoon

 

5 stars
0
4 stars
0
3 stars
0
2 stars
0
1 star
0

Heey Sarah,

Wat leuk om te zien dat je hier positieve berichtjes krijgt. Dat werkt motiverend he ;).
Ga zo door met wat je nu doet en we zullen de maatschappij eens laten zien hoe wij werkelijk in elkaar zitten :).

You go, girl!

Groetjes,
Sylvana

6 jaar ago

Hoi Sylvana,

leuk je ook hier tegen te komen!
Je hebt gelijk dat we de maatschappij moeten laten zien wie we zijn! Een positieve reactie werkt zeker motiverend. Ik hoop echt dat er wat verandert, dat mensen elkaar accepteren, ook vooral de verschillen. Elkaar toelaten en gebruik maken van elkaars kwaliteiten in plaats van dat mensen elkaar naar beneden praten!

Groetjes

Sarah

6 jaar ago
Anne
Sarah Morton

Hallo Sarah,

Mijn allergie voor het plakken van ‘etiketjes’ is groot. Juist om deze reden. Zelf ben ik werkzaam in de jeugdhulpverlening en probeer ik hulpverleners te helpen om verder te kijken dan dat etiket. Het gevaar wordt door jou mooi omschreven! Dank daarvoor. Ik ga nog harder mijn best doen om de maatschappij te laten weten dat we eens moeten kijken naar de krachten van elk individu!!

4 jaar ago

Hoi Anne,

dank voor je bijdrage en je hebt gelijk. Goed dat je van binnenuit positieve veranderingen probeert te creëren en wel naar het kind zelf kijkt. Hulp zou ook gebaseerd moeten zijn op de situatie, het kind zelf en zijn behoeften en wensen en niet op een stigma.
Je mag je collega’s gerust op mijn boek wijzen!
Graag wil ik je ook uitnodigen voor mijn komende lezing:
http://afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl/2012/10/lezing-adhd-autisme-dyslexie-probleem-of-gave-2/
Aanstaande donderdag geef ik een lezing over de invloed van labelen. Hoe het mijn leven bepaalde en hoe ik toch een zinvol en zelfstandig bestaan op kon bouwen. Wat doet dit met een opgroeiend mens, als het de indruk krijgt dat er iets mis met hem is?
Het gaat ook over het belang van een positieve benadering. De kwaliteiten en het kind zelf zien, in plaats van de aandacht naar problemen en de diagnose.

Veel groeten,
Sarah

4 jaar ago

Lieve Sarah,

Zo herkenbaar… het gevecht met de buitenwereld. Als moeder van twee kinderen met de diagnose PDD-NOS en ADHD en de jongste ook nog Dyslexie (helaas scholen en begeleiding hebben dit etiketje nodig…) kan ik hierover meepraten. Als ouder die haar kinderen begreep, begrijpt en gelukkig een zeer liefdevol contact kon blijven houden, heb ik, denk ik, vaak hetzelfde ervaren in die grote maatschappij met heel andere normen. Het heeft me vaak verdriet gedaan om mijn jongens te zien knokken tegen wat zogenaamd ‘normaal’ is. Beide jongens zijn hooggevoelige nieuwetijdskinderen waar deze maatschappij voor het merendeel nog niet mee overweg kan. Dit ken ik, zelf hooggevoelig nieuwetijdskind, ook maar al te goed. En dan vinden ze het gek dat de kinderen zich steeds weer tot mij richten…

Ik wens al die mensen, groot en klein, die te maken krijgen met dit thema in het leven enorm veel kracht! Ooit gaat die maatschappij veranderen, en jij draagt daaraan bij Sarah, met wat jij doet! Ontzettend goed! En eerlijk gezegd, ik zie al verandering en verbetering, al is het nog zo klein, maar het gaat gebeuren!

Dank je wel Sarah voor het mooie werk dat je doet!

Liefs, Angelique

4 jaar ago

Beste Angelique,

dank voor je persoonlijke bericht.
Ik ken het, voor begeleiding heb je inderdaad een etiketje nodig, hoe absurd ook. Alsof dat belangrijker is dan de mogelijkheden en behoeften van een kind. Wat dat betreft kan ik me goed voorstellen dat ouders hun kind laten testen.

Een liefdevolle en veilige relatie met de ouders is inderdaad het belangrijkst. Ik ben blij dat je dit kan bieden.
Geen wonder dat steeds meer kinderen naar je toe trekken. Ze voelen zich kennelijk thuis en welkom, anders dan bij volwassenen die steeds controle proberen te houden.

Houd moed, ook jij zult bijdragen een de verandering en het ontwaken. Er is nog veel mis, maar ik probeer positief te blijven.
Ook zie ik het als mijn levenstaak om kinderen een stem te geven en wens hen allemaal veel liefde en kracht. Zij hebben ruimte nodig om mens te kunnen zijn en hun natuur te kunnen volgen.

Veel groeten,
Sarah

4 jaar ago
diana
Sarah Morton

Hallo Sarah,
wooooogh.
Wat fijn om te lezen dat ik het gevecht voor ons kind niet alleen voer.
Wij zijn blijven geloven in het eigene van onze zoon, we hebben gevochten op de lagere school en ondanks dat ik weet dat sommige leerkrachten mij de bitch vonden, hen blijven overtuigen in het blijven zoeken naar het positieve en talenten in hem.
Nu zit hij op de middelbare school, zonder rugzak, is open over zijn add en asperger, klasgenoten halen hem op om mee te fietsen, wordt wel uitgenodigd voor feestjes en blijkt super te kunnen dansen tijdens een schoolfeest waar hij vroeger nooit naar toewilde.
Hij kan dus wel groeien en bloeien en zegt gelukkig te zijn.
We zijn er nog lang niet, maar de zon schijnt.
Wij hebben zoveel van hem mogen leren, ons leven anders ingericht en ervaren dat als beter.
Bericht aan alle andere ouders en kinderen die als speciaal betiteld worden: blijf geloven in het positieve, blijf van elkaar houden en vergeet niet om dat veelvuldig tegen elkaar te zeggen.
Groetjes van Diana

4 jaar ago

Hoi Diana,

wat een mooi en hoopvol verhaal, van iemand die mijn boodschap begrepen heeft.
Ouders die achter je staan is essentieel voor een kind, blijkt maar weer. Net als het zien van de eigenheid en de kwaliteiten.
Hopelijk is ons verhaal een hart onder de riem voor veel mensen.
Het zou mooi zijn als er een (energetische) omwenteling plaatsvind in de samenleving, zeker ook op scholen.

Jullie zijn er nog niet, maar voor wie is dat anders? Het leven is een beweging en je blijft leren en je ontwikkelen als mens. Dat heb ik ook ervaren. Steeds als ik dacht mijn bestemming te hebben bereikt, kreeg ik weer een schop onder mijn kont van de kosmos. 😉
Het ontwikkelt zich de goede kant op en je zoon voelt zich meestal gelukkig, dat is belangrijk. Hij bloeit op.

Hebben jullie Afwijkend en toch zo gewoon gelezen?

Heel veel liefde en geluk toegewenst.

Sarah

4 jaar ago

Hallo Sarah,
Op een ongewone manier zijn we met elkaar in contact gekomen. Ik beheer namelijk de site http://www.hsp.jouwpagina.nl. Ik nodig je uit voor het schrijven van een Gastcolumn op http://www.tijdgeest-magazine.nl. Succes. Peter den Haring

7 maanden ago

Review Over het boek Afwijkend

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *